با مطالعه سبک زندگی اقوام گذشته مشخص شده است که از ابتدا در بسیاری از نقاط دنیا اتاق یا بخش جدایی به نام آشپزخانه با مفهوم امروزی آن وجود نداشته است.گذشتگان در همان بخش عمومی یک خانه, از طریق استفاده از یک منقل با سوختی ذغالی به پخت و پز می پرداختند.

بعدهاو با بزرگتر شدن خانه ها در برخی ممالک, آشپزخانه به اتاقی جدا تبدیل شد که بررسی های تاریخی ,اطلاعات مختصری از ترتیبات آشپزخانه های کهن را آشکار ساخته است؛ هر چند که بیرون آمدن منقل و اجاق از فضای عمومی خانه همیشه مصادف با اختصاص اتاقی جدا برای آن نبوده است. مثلا استفاده از ایوان خانه در نواحی آسیایی و بین النهرین جهت استقرار اجاق و آسیاب دستی گواه این امر است.

کاوش و حفاری در Pompeii (شهری باستانی در جنوب غربی ایتالیا-منطقه ناپل) , به کشف اتاق هایی جداگانه با منقلهایی بزرگ وسبدهایی فلزی منجر شده است.

کاوش خانه های رومیان ثروتمند حکایت از وجود اتاقهایی جداگانه با اجاقهایی آجری دارد.در این اتاقها آب را در محفظه های شیشه ای نگهداری کرده و در پاتیل ها و کتری هایی بزرگ به جوش می آوردند.

با وجود اینکه اروپاییان از قدیم از اجاقهایی برای پخت وپز استفاده می کردند, اما بیشتر آنها در فضاهایی باز تعبیه شده بودند.

در قرون وسطی کلیسا ها و صومعه ها بهترین آشپزخانه ها را در ساختمانی جداگانه برای پخت و پز در مقیاسی بزرگ در اختیار داشتند.

شمال امریکای امروزی پیشگام در به کارگیری آشپزخانه هایی بزرگ جهت عملیات ریسندگی, بافندگی,خیاطی بافتنی و پخت پز در سطوح عمومی بوده است.

درخانه های کشاورزی در جنوب امریکا, اتاقی جداگانه جهت طبخ غذای کارگران وجود داشته است  که حرارت ناشی از عملیات پخت وپز در فصل تابستان کل خانه را تحت تاثیر خود قرار ندهد...

سیر این تکامل بعد از انقلاب صنعتی و به ویژه بعد از ورود برق و گاز به فضای آشپزخانه سرعت چشمگیری یافت و هر روز وسایل کوچک و بزرگ دیگری وارد این محیط شد تا امروز....